Zέτα Μακρυπούλια: Mιλά πρώτη φορά για την αμφισβήτηση που δέχεται ακόμα από ανθρώπους του κινηματογράφου

Σε προηγούμενες συνεντεύξεις της, η Ζέτα Μακρυπούλια έχει πει πως έχει αρνηθεί προτάσεις με πολύ καλά χρήματα. Δεν είναι και το χρηματικό ένα σημαντικό κριτήριο για εκείνη; «Σε εμένα λειτουργεί κάτι αυτόματα μέσα μου. Αν μου γίνει μια πρόταση που νιώθω πως δεν μου ταιριάζει, ενστικτωδώς δεν θα μπω στη διαδικασία να προχωρήσω τις συζητήσεις, παρόλο που κάποιες φορές είναι τρομερή πρόκληση τα ποσά που σου παρουσιάζουν ‒ ειδικά παλιότερα, γιατί τώρα είναι πιο μαζεμένα τα πράγματα. Και δεν είμαι από τζάκι ούτε με ζει κάποιος, αλλά δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να πω ‘τώρα που γυρίζει, άρπαξέ τα αυτά τα λεφτά, γιατί μπορεί να μη σου ξανάρθουν ποτέ’, όπως πιθανότατα μπορεί να κάνουν άλλοι άνθρωποι ‒ και καλά κάνουν. Μπορεί μέσα μου να ήθελα να έχω αυτό το στοιχείο. Αλλά δεν έχω μετανιώσει για ό,τι δεν έκανα. Βέβαια, δεν ξέρω πού θα έβγαινε, αν τολμούσα να κάνω κάτι που θεωρούσα πως δεν μου ταιριάζει. Από την κρίση και μετά μπορεί να έχω στιγμιαία σκεφτεί ‘αχ, αυτά τα χρήματα γιατί τα είχα αρνηθεί;’, αλλά είναι της στιγμής και δεν κρατάει. Σε αυτόν το χώρο δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μαζεμένα. Το καθετί θέλει πολλή δουλειά, για να πεις πως θα έχεις και μια διάρκεια» .

Δεδομένης της αφοσίωσής της στο θέατρο, αναρωτιέμαι αν το σινεμά είναι κάτι που τη γοητεύει λιγότερο. «Αν είχα τη δυνατότητα, το σινεμά θα το είχα νούμερο ένα. Αλλά, δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν μπορείς να πεις πως κάνεις μια ταινία το χρόνο και ζεις από αυτή, αν και το σινεμά το αγαπώ τόσο που δεν με ενδιαφέρει να ζω από αυτό. Κατά καιρούς έχω κάνει δουλειές, που άλλες μου άρεσαν πολύ και άλλες λιγότερο, αλλά στην Ελλάδα τα πράγματα στον κινηματογράφο κινούνται αργά και κάποιες ταινίες που έχουν ενδιαφέρον κινούνται σε άλλους… κόσμους, που δεν είναι ακόμα πολύ προσεγγίσιμοι ως προς εμένα που κάνω και παρουσίαση. Το καταλαβαίνω. Έτσι κι αλλιώς, το ζω από πολύ μικρή, μπορεί κάποια στιγμή να αλλάξει». Αυτή η σκωπτική διάθεση απέναντί της δεν έχει ξεπεραστεί μετά από τόσα χρόνια στο θέατρο; «Θεωρώ πως έχει. Αλλά αυτό δεν εξαρτάται από εμένα και θεωρώ πως δεν μπορεί ποτέ να ξεπεραστεί τελείως, γιατί δεν γίνεται να σε δέχονται όλοι και να αρέσεις σε όλους. Σίγουρα, δεν είναι όπως τότε που πρωτομπήκα στο χώρο, όταν ήρθα από το μόντελινγκ και με κοιτούσαν όλοι με ένα ύφος ‘τι θες εσύ εδώ;’. Έχουν περάσει και χρόνια από τότε. Ξέρεις όμως κάτι; Αυτό βοηθά και στο να φύγει και ο πολύς ρομαντισμός που έχεις στη αρχή, να τον επικεντρώσεις μόνο όταν πρέπει πάνω στη δουλειά και όχι και στις γύρω γύρω επαγγελματικές σχέσεις. Ο χώρος μας αποτελείται από πολλούς καρχαρίες, όπως και πολλοί άλλoι χώροι, φαντάζομαι».