Στα έργα του Θοδωρή Αθερίδη, εδώ και πολλά χρόνια, οι θίασοι δεν αλλάζουν εντελώς, υπάρχει πάντα ένας πυρήνας κοινών ανθρώπων, με μικρές αλλαγές στα πρόσωπα. Σε αυτό το έργο, το Δόξαπατρή λείπει ηΣμαράγδα Καρύδη και πάλι, αλλά για πρώτη φορά παίζει μαζί του η κόρη του, Φωτεινή, η οποία ερμηνευτικά αποδεικνύεται μια ευχάριστη έκπληξη.
Του λείπει η Σμαράγδα; Και ποιος είχε την ιδέα για τη συνεργασία με την κόρη του;
«Ψυχικά δεν αντέχω να γίνεται ολικός αποχωρισμός . Φτιάχνεις ένα θίασο, περνάς καλά και τον θέλεις όλο και την επόμενη χρονιά, αλλά δεν γίνεται, γιατί ένας κανόνας του εμπορικού θεάτρου είναι να αλλάζει το σχήμα. Μπορούν, όμως, πάντα να μένουν κάποιοι άνθρωποι. Η Σμαράγδα έχει παίξει στα τέσσερα από τα οκτώ έργα μου. Όχι, δεν μου λείπει, γιατί την έχω μέσα στη ζωή μου. Η κόρη μου δεν ήθελε να συνεργαστούμε. Εγώ της έκανα την πρόταση. Ζήλευε τους θιάσους που φτιάχνω, γιατί ήξερε ότι περνάω καλά και το έβλεπε στις πρόβες. Απέφευγε να δουλέψουμε μαζί για να μην πούνε ότι “δουλεύει με τον μπαμπά”. Της εξήγησα, λοιπόν, πως, αν είναι καλή, κανείς δεν θα μπορεί να πει τίποτα, ενώ, αν είναι κακή, είτε με εμένα είναι είτε με κάποιον άλλον, πάλι θα τη σχολιάσουν. Αυτό το τόσο απλό επιχείρημα ήταν και καταλυτικό».
Αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός που εμπιστεύεται πρώτα για να διαβάσει τα κείμενά του, για να του δώσει μια πρώτη γνώμη σε κάθε νέο εγχείρημα.
Οι πρώτοι που διαβάζουν αυτά που γράφω είναι η κόρη μου, η Ελένη Γκασούκα (η μητέρα της) και ηΣμαράγδα. Προτού το τελειώσω, τους δείχνω τι γράφω. Μου λένε τι δεν καταλαβαίνουν και αυτό με βοηθάει. Η πιο ελεεινή στην κριτική της είναι η κόρη μου, με την έννοια ότι είναι και η πιο direct». Παρατηρώ, πάντως, ότι ίσως να μην είναι τυχαίο πως οι πιο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής του είναι γένους θηλυκού. «Μεγάλωσα σε μοδιστράδικο, η μαμά μου είχε μαγαζί στη Θεσσαλονίκη και κάτω από αυτό ήταν ένα ημιυπόγειο όπου ράβονταν τα ρούχα. Εκεί βρίσκονταν έξι-επτά μοδίστρες και κοπτοραπτούδες. Ήταν ένας κόσμος γυναικών κι ένιωθα πάντα οικεία. Δεν τις φοβάμαι τις γυναίκες, δεν είμαι μισογύνης. Ξέρω πώς σκέφτονται. Από την άλλη, είχα τους φίλους μου και τις αλητείες μας κι έβλεπα τη σύγκρουση που υπάρχει ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια, τις παρεξηγήσεις που γίνονταν − παρεξηγήσεις που εγώ καταλάβαινα, επειδή ακριβώς είχα μεγαλώσει με γυναίκες, ενώ οι φίλοι μου όχι. Με αγαπάνε οι γυναίκες, γιατί τις αγαπάω κι εγώ και δεν τους φέρομαι άσχημα. Δεν ξέρω, όμως, να τελειώνω μια σχέση και αυτό μου το χρεώνουν».
Και, όχι, δηλώνει, δεν έχει γίνει μαζί τους ποτέ παραβιαστικός ή χειριστικός.
Δεν μου αρέσουν αυτά τα πράγματα. Θέλω οι άνθρωποι να με θέλουν. Δεν θα μπορούσα να είμαι “βιαστής”. Για να προσεγγίσω ερωτικά μια γυναίκα, πρέπει να με ποθεί. Αν δεν με ποθεί, ξενερώνω. Δεν την ποθώ κι εγώ. Θέλω να την κάνω να με ποθήσει, ανοίγω τα φτερά μου σαν τα παγώνια, αλλά αυτό είναι ερωτικό κάλεσμα. Δεν είμαι χειριστικός. Αν δεν τα καταφέρω, παύει να με ενδιαφέρει. Δεν με αφορά η βία. Είμαι καλομεγαλωμένος από τη μάνα μου. Με μεγάλωσε σαν πασά και με έκανε να πιστεύω ότι αξίζω να έχω αυτοπεποίθηση και να αισθάνομαι επίκεντρο όσον αφορά τις γυναίκες. Όπου ένιωθα καχυποψία, δυσπιστία, υποτίμηση, είχα φύγει χωρίς να το καταλάβουν. Δεν άφησα κανέναν να χαρεί πάνω από το πτώμα μου. Είχα φύγει πριν με σκοτώσουν».
Tags
Showbiz news